حضرت زين العابدين عليه السّلام مى فرمايد: در روز عاشورا، پدرم مرا در حالى كه خون از بدنش مى جوشيد به سينه اش چسبانيد و فرمود: پسرم، دعايى است براى رفع گرفتارى و نياز شديد و مشكلى كه پيش مى آيد. اين دعا را مادرم فاطمه زهرا به من آموخته است و او خود از رسول خدا فرا گرفته بود و پيامبر را جبرائيل آموزش داده بود. از من فراگير! آنگاه فرمود: بخوان: بِحَقِّ يس وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ وَ بِحَقِّ طه وَ الْقُرْآنِ الْعَظِيمِ يَا مَنْ يَقْدِرُ عَلَى حَوَائِجِ السَّائِلِينَ يَا مَنْ يَعْلَمُ مَا فِي الضَّمِيرِ يَا مُنَفِّسَ عَنِ الْمَكْرُوبِينَ يَا مُفَرِّجَ عَنِ الْمَغْمُومِينَ يَا رَاحِمَ الشَّيْخِ الْكَبِيرِ يَا رَازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِيرِ يَا مَنْ لَا يَحْتَاجُ إِلَى التَّفْسِيرِ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِي[ذکر حاجت].[1] ترجمه: خداوندا! به حقّ «ياسين» و قرآن حكيم، و به حقّ «طه»