حمیدرضا فلاح تفتی

در ابتدای مجلس اشعار زیبایی از فراق امام زمان علیه السلام خوانده می شود. (فوق العاده زیبا) در ادامه، روضه امام حسن مجتبی علیه السلام و در پایان مجلس، روضه آقا أباعبدالله علیه السلام قرائت می شود. صوت این مجلس مربوط به سال 1389 می باشد.

روضه خوانی و عزاداری را وقتی در زمان رضاخان منع کردند، یکی از اصحاب و اطرافیان حاج شیخ عبدالکریم حائری ـ رحمة الله ـ به ایشان عرض کرد: چیزی نیست، روضه خوانی یک عمل مستحب است که پهلوی آن را منع کرده است. حاج شیخ ـ رحمة الله ـ فرمود: بله مستحبی که هزار واجب در آن است! خدا می داند که چقدر احکام واجب و چه چیزهایی از حالات، سیره و کلمات سیدالشهداء و سایر معصومین ـ علیهم السلام ـ که در مقدمه ی روضه نقل می شود، سبب تقویت دین و موجب افزایش ایمان مردم است![1] [1]. در محضر حضرت آیت الله العظمی بهجت، کتاب اوّل، ص 217.

قتل صبر آن است که انسانی یا حیوانی را بسته نگه دارند و بکشند. در حدیث است که پیامبر (صلّی الله علیه و آله) کسی را اینگونه نکشت و از اینگونه کشتن چهارپایان نیز نهی شده است، یعنی اینکه جانداری را زنده نگه دارند و آنقدر به آن ضربه بزنند تا بمیرد. به شهداء و اسیرانی که کشته می شوند نیز «مصبور» گفته می شود. در مورد حیواناتی که زجرکش می شوند نیز به کار می رود. از مظلومیت سیدالشهداء (علیه السّلام) و قساوت کوفیان از جمله آن بود که حسین بن علی (علیهما السّلام) را درحالی که هنوز رمق در بدن داشت، مورد ضربه های شمشیر و نیزه قرار دادند و سرش مقدسش را جدا کردند. امام سجاد (علیه السّلام) به عنوان افشاگری از ستم یزیدیان، در خطبه ای که در کوفه در حال اسارت خواند از جمله فرمود:

… ادامه مطلب …

صاحب کتاب «الدرّ الثمین» در تفسیر آیه «فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ»[1]؛ سپس آدم از پروردگارش كلماتى دريافت داشت (و با آنها توبه كرد.) و خداوند توبه او را پذيرفت. روایت کرده است: أَنَّهُ رَأَى سَاقَ الْعَرْشِ وَ أَسْمَاءَ النَّبِيِّ وَ الْأَئِمَّةِ علیهم السّلام فَلَقَّنَهُ جَبْرَئِيلُ ؛ هنگامی که حضرت آدم (علی نبینا و آله علیه و علیه السّلام) در ساق عرش اسامی پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) و ائمه (علیهم السّلام) را دید. پس در این هنگام جبرئیل به او تلقین کرد که بگو: يَا حَمِيدُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ يَا عَالِي بِحَقِّ عَلِيٍّ يَا فَاطِرُ بِحَقِّ فَاطِمَةَ يَا مُحْسِنُ بِحَقِّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ وَ مِنْكَ الْإِحْسَانُ . فَلَمَّا ذَكَرَ الْحُسَيْنَ سَالَتْ دُمُوعُهُ وَ انْخَشَعَ قَلْبُهُ وَ قَالَ يَا أَخِي جَبْرَئِيلُ فِي ذِكْرِ الْخَامِسِ يَنْكَسِرُ قَلْبِي وَ تَسِيلُ عَبْرَتِي؛ وقتی به نام حسین (علیه السّلام) رسید آدم

… ادامه مطلب …