حمیدرضا فلاح تفتی

همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می ‌خوانم قبولم کن من آداب زیارت را نمی‌ دانم نمی‌ دانم چرا این قدر با من مهربانی تو نمی‌ دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم نگاهم روبه‌ روی تو بلاتکلیف می‌ ماند که از لبخند لبریزم، که از گریه فراوانم به دریا می‌زنم، دریا ضریح توست غرقم کن در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم سکوت هرچه آیینه، نمازم را طمأنینه بریز آرامشی دیرینه در سینه پریشانم تماشا می‌شوی آیه به آیه در قنوت من تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم اگر سلطان تویی دیگر ابایی نیست می‌گویم: که من یک شاعر درباری ‌ام مداح سلطانم سید حمیدرضا برقعه ای

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد /  ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد بی تو چندیست که در کار زمین حیرانم / مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد شاید این باغچه ده قرن به استقبالت / فرش گسترده و در دست گلایل دارد تا به کی یکسره یکریز نباشی شب و روز / ماه مخفی شدنش نیز تعادل دارد کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز / می خرم از پسرک هر چه تفال دارد یازده پله زمین رفت به سمت ملکوت / یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد هیچ سنگی نشود سنگ صبورت، تنها / تکیه بر کعبه بزن، کعبه تحمل دارد…                                                            

… ادامه مطلب …