حمیدرضا فلاح تفتی

امام حسین علیه السلام در دومین سخنرانی خود در روز عاشورا خطاب به لشگریان یزید در حالی که او را مانند حلقه انگشتری محاصره کرده و با هلهله و سر و صدا اجازه سخنرانی به حضرتش را نمی دادند، فرمودند: قَدْ انْخَزَلَتْ عَطِیّاتُکمْ مِنَ الْحَرامِ و َمُلْئِتْ بِطُونُکمْ مِنَ الْحَرامِ فَطَبَعَ اللَّهُ عَلی قُلُوبِکمْ؛[1] در اثر هدایا، جوائز و تحفه های نامشروع که به دست شما رسیده و غذاهای حرام و لقمه های ناپاک که شکم هایتان را از آن انباشته اید، خداوند این چنین بر دل های شما مهر زده و از فهمیدن حقیقت عاجز شده اید. [1]. بحارالأنوار، ج45، ص8

وقتي پيغمبر (صلّی الله علیه و آله) آن خطبه غرّاء را راجع به ماه رمضان خواند، يك مرتبه يك نفر از جا برخاست. آن كه بود؟ آن كسي بود كه گفتني نيست كه بود! چه كرد! به كجا رسيد! آن يك نفري كه از جا برخاست و در مقابل پيغمبر (صلّی الله علیه و آله) در چنین وقتي حرف زد كه بود؟ أميرالمؤمنين (علیه السّلام). از جا برخاست. گفت: يا رسول الله! أفضل اعمال در ماه رمضان چيست؟ پيغمبر (صلّی الله علیه و آله) جواب داد، اما چه جوابي! خوب اين ها را فكر كنيد. خاتم النّبيّين (صلّی الله علیه و آله)، عصاره‌ ی عالم هستي است. يعني اگر تمام عالم به كمال برسد،  مرتبه‌ ی نبوت مي‌ شود. اگر مرتبه ‌ی نبوت به كمال برسد،  مرتبه رسالت مي ‌شود. اگر مرتبه‌ ی رسالت به كمال برسد، صاحب كتاب مي‌

… ادامه مطلب …