حمیدرضا فلاح تفتی

وقد سئل الرضا «عليه السّلام» عن الشيخين، فقال: كانت لنا أمة[1] بارة خرجت من الدنيا وهي عليهما غضبى، ونحن لا نرضى حتى ترضى.[2] از امام رضا (علیه­السّلام) درباره شیخین (ابوبکر و عمر) سؤال شد. فرمودند: «ما یک مادر نیکوکار داشتیم که وقتی از دنیا رفت، از آنان خشمگین بود. ما راضی نمی­شویم تا او از آنان راضی شود.» [1]. لأمة: لغة في الأم، راجع الطرائف: ص252. [2]. ألقاب الرسول وعترته ص44 والطرائف ص252 به نقل از مأساة الزهرا سلام الله علیها، ج1، ص246.

ابن ابی الحدید معتزلی می گوید: وقتی داستان ترساندن زینب به وسیله هباربن اسود را برای استادش ابو جعفر نقیب بیان کرده، ابوجعفر گفت: «اگر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) خون هبار را مباح کرد؛ بدین جرم که او زینب را ترساند و زینب بچه اش را سقط کرد؛ ظاهر حال بیانگر آن است که اگر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) زنده بود، خون کسی که فاطمه (علیها سلام) را به وحشت انداخت چنان که بچّه اش سقط شد، مباح می کرد. گفتم: این گفته گروهی از مردم که: فاطمه (سلام الله علیها) وحشت کرد، پس محسن را سقط نمود؛ از شما روایت کنم؟! ابوجعفر گفت: نه ثبوت آنر ا از من روایت کن و نه بطلان آن را(!) چه من در این مورد توقّف کرده ام. از نظر من اخبار در این باره متعارض است»[1]

… ادامه مطلب …