حمیدرضا فلاح تفتی

حضرت سیدالشهداء (علیه­السّلام) در عالَم مکاشفه به یکی از علمای قم فرمودند: «… مهدی ما در عصر خودش مظلوم است، تا می­توانید درباره­ی آن حضرت سخن بگویید و قلم­فرسایی کنید؛ آنچه درباره­ی شخصیّت این معصوم بگویید درباره­ی همه­ی معصومین (علیهم­السّلام) گفته­اید؛ چون حضرات معصومین همه در عصمت و ولایت و امامت یکی هستند و چون این زمان، دوران مهدی ما است سزاوار است درباره­ی او بیشتر گفتگو شود. و در خاتمه فرمودند: باز تأکید می­کنم درباره­ی مهدی ما زیاد سخن بگویید و بنویسید، مهدی ما مظلوم است، بیش از آنچه نوشته و گفته شده باید درباره­اش نوشت و گفت».[1] [1]. بوستان ولایت، ج2، ص18 به نقل از صحیفه­ مهدیّه، ص52.

حجة الاسلام والمسلمین مرحوم آقای حاج سیّد اسماعیل شرفی نقل نمودند: به عتبات مقدّسه مشرّف شده بودم و در حرم مطهّر حضرت سیّدالشهداء (علیه­السّلام) مشغول زیارت بودم. چون دعای زائرین در قسمت بالای سر امام حسین (علیه­السّلام) مستجاب است، در آنجا از خداوند خواستم مرا به محضر مبارک مولایم حضرت مهدی (ارواحنافداه) مشرّف گرداند و دیدگانم را به جمال بی­مثال آن بزرگوار روشن نماید. ناگهان مشغول زیارت بودم خورشید جهان تاب جمالش ظاهر شد، گرچه در آن هنگام حضرتش را نشناختم؛ ولی شدیداً مجذوب آن بزرگوار شدم، پس به او سلام کردم و از ایشان سؤال کردم: آقا؛ شما کیستید؟ فرمودند: من مظلوم­ترین فرد عالم هستم. من مقصود آن حضرت را متوجّه نشدم و با خود گفتم: شاید ایشان از علمای بزرگ نجف هستند و چون مردم به ایشان گرایش پیدا نکرده­اند خود را مظلوم­ترین فرد عالم می­داند، در این

… ادامه مطلب …

دلم مثلِ غروبِ جمعه ها دارد هوایَت را ……… کجا وا کرده ای این بار، گیسوی رهایَت را کجا سَر در گریبان بُردی و یادِ من افتادی ……… که پنهان کرده باشی گریه هایِ های هایَت را خیابانِ ولیِ عصر، بی شک جایِ خوبی نیست .. که در بینِ صداها گُم کُنی بُغضِ صدایَت را تو هَم در این غریبستان وطن داریّ و می دانی ………… بریده روزگارِ بی تو صبرِ آشنایَت را نسیمی از نَفَس افتاده ام، از نیل ردّم کن …… رها کن در میانِ خُدعه ی ماران، عصایَت را فقط یک بار از چشمانِ اشک آلودِ من بگذر …… که موجاموج هر پلکم ببوسد جایِ پایَت را گُلِ امّید را در روزِ بی خورشید، خیری نیست …… شب است و می کِشی رویِ سرِ دنیا عبایِت را محمد جواد شاهمرادی