حمیدرضا فلاح تفتی

بمبی که سوز عشق تو در جان ما گذاشت چشمان عاشقت که مرا تا خدا کشاند پل زد کمان ابروی تو بر پل صراط دریا که دستِ تو، ملوانان که مست تو آتش کجا اثر به جمال خلیل داشت؟ ای کاش در غلاف، دو پایش شکسته بود دستانِ بی­حیای شب از آسمان به زور …گریه امان نداد وَ ابهام شعر من چندین هزار کشته و زخمی به جا گذاشت قانون سختِ جاذبه را زیر پا گذاشت دریای عفو در عطشِ کربلا گذاشت بر کشتی­اش چه خوب خدا، ناخدا گذاشت داغِ توشعله روی دل خيمه­ها گذاشت تیغی که دست بر رگِ خون خدا گذاشت خورشید را گرفت و سَرِ نیزه­ها گذاشت سرپوش روی عاقبتِ ماجرا گذاشت[1]عبّاس احمدی [1] . پایین پای دریا، ص31.