حمیدرضا فلاح تفتی

امام حسین علیه السلام در دومین سخنرانی خود در روز عاشورا خطاب به لشگریان یزید در حالی که او را مانند حلقه انگشتری محاصره کرده و با هلهله و سر و صدا اجازه سخنرانی به حضرتش را نمی دادند، فرمودند: قَدْ انْخَزَلَتْ عَطِیّاتُکمْ مِنَ الْحَرامِ و َمُلْئِتْ بِطُونُکمْ مِنَ الْحَرامِ فَطَبَعَ اللَّهُ عَلی قُلُوبِکمْ؛[1] در اثر هدایا، جوائز و تحفه های نامشروع که به دست شما رسیده و غذاهای حرام و لقمه های ناپاک که شکم هایتان را از آن انباشته اید، خداوند این چنین بر دل های شما مهر زده و از فهمیدن حقیقت عاجز شده اید. [1]. بحارالأنوار، ج45، ص8

شرط عشق جنون است، ما که جا ماندیم مجنون نبودیم!

حدیث مشهوری است از پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله که فرموده است: همانا در نهان مردم باایمان معرفت و شناختی نسبت به امام حسین (علیه السّلام) نهفته است. متن حدیث: إِنَّ لِلْحُسَيْنِ فِي بَوَاطِنِ الْمُؤْمِنِينَ مَعْرِفَةٌ مَكْتُومَة.[1] ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [1] . الخرائج، ج2، ص842 ضمن حدیث 60، بحارالأنوار، ج43، ص271 ضمن حدیث 39، معالی السبطین، ص41 به نقل از القطرة، ج1، فضائل امام حسین علیه السلام

یکی از طلاب حوزه علمیه قم تعریف می کرد که نزدیک ماه محرم امسال در عالم رؤیا خدمت مرحوم حضرت آیت الله العظمی بهجت (رضوان الله تعالی علیه) رسیدم و ایشان به من فرمودند: «من از آقا امام حسین (علیه السّلام) سؤال کردم که آیا تمام عمرم را در راه شما گذرانده ام؟ و آقا سیّدالشهداء در جواب به سؤال من فرمودند: بله! تمام عمرت را در راه ما خرج کردی!»

عمليات «والفجر» بود كه براى ديدن رزمندگان به جبهه رفته بودم. صحبت از گردان شهادت شد. گفتند: براى شكستن خط، 250 نفر داوطلب شهادت لازم داريم، انبوهى از جمعيت هجوم آورده و بر سر انتخاب افراد دعوا شد تا اينكه با قرعه 250 نفر را انتخاب كردند. شب قبل از آن، يكى از رزمندگان در عالم خواب مى ‏بيند كه امام حسين عليه السلام حرم را جارو مى ‏كند. مى‏ گويد: دويدم جارو را از آن حضرت بگيرم. حضرت فرمود: نه! ياران باوفاى من دارند مى ‏آيند، مى‏ خواهم خودم حرم را براى زائرانم جارو كنم.[1] [1] . خاطرات حجت الاسلام قرائتى،ج‏2، ص80

مرحوم ملا آقاى دربندى [معروف به فاضل دربندی صاحب کتاب اسرار الشهادة] كه از مراجع تقلید شيعه بود و در زمان حياتش، سالى شش ماه در تهران به سر مى‏ برد و شش ماه هم در كربلا، در زمانى كه در كربلا به سر مى ‏برد، بعد از نماز صبح تا اذان ظهر به حرم آمده و فقط گريه مى‏ كرد در حالى كه هيچ كتاب دعايى را هم با خودش نمى ‏بُرد. بعد از خواندن نماز ظهر و عصر ناهار مى ‏خورد و كمى استراحت، و بعد دوباره به حرم كنار ضريح مى ‏رفت و تا اذان مغرب گريه مى ‏كرد و اين گريه بند هم نمى ‏آمد. در اين شش ماه هم فقط يك درخواست از اباعبدالله علیه السلام داشت و شش ماه براى اجابتش گريه مى ‏كرد و درخواستش هم اين بود: حسين جان! براى دلخوشى ما،

… ادامه مطلب …

صاحب کتاب شریف «مدینة المعاجز» در قسمت فضائل و کرامات امام حسین علیه السّلام از حضرت صادق علیه السّلام اینگونه نقل می کند: هرکس برای امام حسین (علیه السّلام) گریه کند اشک هایش نزد فاطمه زهرا (علیها سلام) می رود و ایشان را در مورد فرزندش تسلی می دهد و خدای تبارک و تعالی حق او را می دهد و در روز قیامت با جدم حسین بن علی (علیهماالسّلام) محشور می شود و تمام چشم ها در روز قیامت اشک می ریزند جز چشمانی که برای جدم حسین بن علی (علیهماالسّلام) اشک ریخته باشد و به آنها گفته می شود: بدون حساب وارد بهشت شوید و در بهشت نیز همسایه ی جدم حسین بن علی (علیهماالسّلام) خواهند بود.[1] ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ [1]. ترجمه مدینة المعاجز، ج2، ص207