مرحوم ملا آقاى دربندى [معروف به فاضل دربندی صاحب کتاب اسرار الشهادة] كه از مراجع تقلید شيعه بود و در زمان حياتش، سالى شش ماه در تهران به سر مى‏ برد و شش ماه هم در كربلا، در زمانى كه در كربلا به سر مى ‏برد، بعد از نماز صبح تا اذان ظهر به حرم آمده و فقط گريه مى‏ كرد در حالى كه هيچ كتاب دعايى را هم با خودش نمى ‏بُرد. بعد از خواندن نماز ظهر و عصر ناهار مى ‏خورد و كمى استراحت، و بعد دوباره به حرم كنار ضريح مى ‏رفت و تا اذان مغرب گريه مى ‏كرد و اين گريه بند هم نمى ‏آمد. در اين شش ماه هم فقط يك درخواست از اباعبدالله علیه السلام داشت و شش ماه براى اجابتش گريه مى ‏كرد و درخواستش هم اين بود: حسين جان! براى دلخوشى ما، به حقّ مادرت زهرا، از تو مى‏ خواهم در قيامت از شمر نگذرى؛ چون آن چيزى كه من درباره تو مى ‏دانم اين است كه تو در عفو نمودن، چه كسى هستى؟ ترسم اين است كه همين كه در قيامت وارد بشوى، بگويى، خدايا! از قاتل من بگذر![1]

عالم همه قطره است و دریاست حسین

خوبان همه بنده اند و مولاست حسین

ترسم که شفاعت کند از قاتل خویش

از بس که کَرَم دارد و آقاست حسین

[1] . نگاهى به مقام امام حسين علیه السلام، شیخ حسین انصاریان، ص9