حمیدرضا فلاح تفتی

حجة الاسلام والمسلمین آقای حاج سیّد احمد موسوی ـ که از شیفتگان حضرت امام عصر (عجّل الله تعالی له الفرج) می­باشد ـ از حجة الاسلام و المسلمین عالم ربّانی مرحوم حاج شیخ محمّد جعفر جوادی نقل نمودند که ایشان در عالم کشف یا شهود خدمت حضرت بقیة الله (ارواحنا فده) مشرّف شده و ایشان را بسیار غمگین می­بیند از حالِ آن بزرگوار سؤال می­کنند، حضرت می­فرمایند: «دلم خون است، دلم خون است»[1] [1]. صحیفه مهدیّه، ص52.

خانه ات را حلقه بر در می زنم ………… گرد بام خانه ات پر می زنم آن قدر در میزنم این خانه را …………… تا ببینم روی صاحب خانه را تا به عشق خود اسیرم کرده ای …… از علائق جمله سیرم کرده ای من به غیر تو ندارم هیچ کس ………… مهدی زهرا به فریادم برس

دلم مثلِ غروبِ جمعه ها دارد هوایَت را ……… کجا وا کرده ای این بار، گیسوی رهایَت را کجا سَر در گریبان بُردی و یادِ من افتادی ……… که پنهان کرده باشی گریه هایِ های هایَت را خیابانِ ولیِ عصر، بی شک جایِ خوبی نیست .. که در بینِ صداها گُم کُنی بُغضِ صدایَت را تو هَم در این غریبستان وطن داریّ و می دانی ………… بریده روزگارِ بی تو صبرِ آشنایَت را نسیمی از نَفَس افتاده ام، از نیل ردّم کن …… رها کن در میانِ خُدعه ی ماران، عصایَت را فقط یک بار از چشمانِ اشک آلودِ من بگذر …… که موجاموج هر پلکم ببوسد جایِ پایَت را گُلِ امّید را در روزِ بی خورشید، خیری نیست …… شب است و می کِشی رویِ سرِ دنیا عبایِت را محمد جواد شاهمرادی