گويند: مردي روستايي به خدمت شيخ مفيد رسيد و سؤال کرد که زني حامله فوت شده و حملش زنده است. آيا بايد شکم آن زن را شکافت و طفل را بيرون آورد يا اين که با حمل او را دفن نماييم؟

شيخ فرمود: با حمل او را دفن کنيد!

مرد برگشت و در ميان راه سواري را ديد که به سرعت مي ‏تازد و مي ‏آيد. چون نزديک رسيد، به او گفت: اي مرد! شيخ گفته است: شکم زن را بشکافيد و طفل را بيرون آوريد و سپس او را دفن کنيد!

مرد همانطور که سوار گفته بود، عمل کرد. بعد از چندي ماجرا را براي شيخ مفيد نقل کرد. شيخ فرمود: من کسي را نفرستادم! معلوم مي‏شود آن کس مولايم حضرت صاحب الزمان عليه السلام بوده است و اينک که در احکام شرعيه خبط و خطا مي ‏کنم، همان بهتر که ديگر فتوا ندهم!

پس در خانه را بست و از خانه خارج نشد. ناگاه توقيعي از ناحيه ‏ي مقدسه صادر شد. که در آن آمده بود «أيها الشيخ المفيد! منک الفتوي و منا التسديد»[1]؛ اي شيخ مفيد! تو فتوا بده، ما اصلاح و استوارش مي‏ نماييم. و شيخ مفيد بار ديگر بر مسند فتوا نشست.