رفتن به دامان طبیعت همواره در دین أمری پسندیده است و در آیات زیادی از قرآن أمر به تفکر و تأمل نسبت به طبیعت خاکی شده است.

در این نوشتار سعی شده است منشأ تایخی روز سیزدهم فروردین ماه که در بین بعضی از مردم به روز “سیزده بدر” نامیده می شود، بیان شود.

ناگفته نماند رفتن به گردش و تفریح سالم در این روز هیچ اشکالی ندارد و در این مطلب تنها به خرافی بودن و مراسم گرفتن به نام “سیزده به در” تذکر داده شده است!

حضرت آیت الله مکاری شیرازی (دام ظله) در مورد منشأ تاریخی این روز می فرمایند:

بسم الله الرحمن الرحیم

سرچشمه مراسم خرافى سيزده بدر از نظر تاريخى به اصحاب الرّس، كه در قرآن به آن اشاره شده، بر مى گردد. به حالات اصحاب الرّس در تفاسير اشاره شده، و در يكى از شرح هاى نهج البلاغه نيز داستان مفصّل آن را چنين يافتم: دوازده شهر يا آبادى بود، كه هر شهر و آبادى به يكى از ماه هاى سال خورشيدى ناميده شده بود; آيين مردم آن شهرها بت پرستى بود. درختان صنوبر را پرستش مى كردند. زيرا صنوبر منبع درآمد خوبى براى آنها بود. روز اوّل سال، همه مردم از تمام دوازده شهر يا روستا در شهر فروردين جمع مى شدند، و مراسم جشنى داشتند. فردا به شهر ارديبهشت مى رفتند، و در آنجا مراسمى داشتند. روز سوم به آبادى خرداد مى رفتند…، تا به آبادى اسفند كه مى رسيد، دوازده شهر تمام مى شد; روز سيزدهم دسته جمعى از آبادى ها خارج شده، به بيابان ها مى رفتند، و مراسم سيزده و جشن و پايكوبى و آلودگى به انواع مفاسد را در آنجا برگزار مى كردند. بنابراين سيزده بدر سنّتى بوده كه از بت پرستان باقى مانده است، همانطور كه مراسم شب چهارشنبه سورى، كه احترامى براى آتش قائل مى شوند، سنّتى از آتش پرستان است.

(به نقل از سایت معظم له)