حمیدرضا فلاح تفتی

در طول تاريخ افراد بسيار آلوده ‏اى را مى‏ بينيم كه با شنيدن آیه ای از آیات قرآن کریم چنان تكان خوردند كه در يك لحظه با تمام گناهان خود وداع گفتند، و حتى بعضاً در صفوف زاهدان و عابدان قرار گرفتند.  از جمله ی این افراد که با شنیدن آیه ای از آیات قرآن کریم متأثر شد و مسیر زندگی خویش را تغییر داد، سرگذشت معروف «فُضَيل بن عَيّاض» است.[1] او در آغاز كار راهزن خطرناكى بود كه همه مردم از او وحشت داشتند. در کتب تفسیر و حدیث آورده اند که در دل شبی از نزديكى يك آبادى مى‏ گذشت، دختركى را ديد و نسبت به او علاقه ‏مند شد. عشق سوزان دخترك فُضَيل را وادار كرد كه شب هنگام از ديوار خانه او بالا رود و تصميم داشت به هر قيمتى كه شده به وصال او نائل گردد،

… ادامه مطلب …

مرحوم شهید حضرت آیت الله دستغیب (ره) در کتاب شریف «گناهان کبیره» داستان عجبیب و بُهت آوری از ستاریت و پرده پوشی خداوند نسبت به مسلمانی که شرب خمر می کرد، نقل می کند. ایشان این داستان را اینگونه نقل کرده است: در كتاب مصابيح القلوب سبزوارى است كه چون آيه ی تحريم خمر نازل شد[1]، منادى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ندا داد: كسى نبايد خمر بنوشد! روزى اتفاق افتاد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از كوچه‌ اى عبور مى‌ فرمود و مرد مسلمانى كه شيشه شراب به دست داشت، وارد آن كوچه شد. چون رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را ديد كه مى ‌آيد، سخت ترسيد، گفت: خدايا توبه كردم كه ديگر خمر نخورم، مرا رسوا نكن! چون نزديك به آن حضرت شد، حضرت فرمود: در اين شيشه چيست؟ گفت: سركه است! آن حضرت

… ادامه مطلب …

أبوهاشم یا أبوعامر سید إسماعیل بن محمد یزید بن ربیعه حِمیَری معروف به سید از مشهورترین شاعران شیعه و مدافع مذهب و زبان گویای این مذهب بود. طبع شعر وی به قدری روان و شعرش به حدی فراوان بود که تاکنون کسی موفق به تدوین دیوان جامع و ضبط همه اشعار او نشده است. تنها ۲۳۰۰ قصیده از هاشمیات او را جمع آورده ‌اند. نقل شده که وی در ابتدا بر مذهب خوارج بود، سپس مذهب کیسانیه[1] اختیار کرد و بعدها با عنایت امام صادق (علیه السلام) مستبصر شده، و به مذهب امامیه گرایید و تا پایان عمر شیعه باقی ماند. نسب سید به قبیله حمیر می ‌رسد که اصلا از یمن بودند و قریشی نبوده است. سید اسماعیل حِمیَری، نه فاطمی بود و نه علوی، بلکه سیادت او به معنای لغوی [به معنای آقا] و سید جزء نام او

… ادامه مطلب …

گفتم آلوده دلم گفت تو را می بخشم گفتم از تو خجلم گفت تو را می بخشم گفتم از حُرم هوا و هوسم می سوزم در گنه مشتعلم گفت تو را می بخشم گفتم از بس که بَدام مونس و یارم بودن به بدی متصلم گفت تو را می بخشم

معناى لغوى «استغفر الله»: درخواست آمرزش از پروردگار آمرزنده و مهربان است. اما شرايط توبه واقعى در كلام امام على (عليه السلام) به اين شرح است: شخصى در محضر ايشان عرضه داشت: «استغفرالله»؛ گويا حضرت از نحوه سخن او، و يا سابقه كارهايش با خبر بود كه اين استغفار جنبه ظاهرى دارد، نه واقعى؛ از اين رو حضرت فرمودند: «استغفار يك كلمه است، ولى شش معنا (و مرحله) دارد كه عبارتند از: 1- پشيمانى از گذشته، 2- تصميم بر ترك آن براى هميشه، 3- حقوقى را كه از مردم ضايع كرده ‏اى به آنها باز گردانى؛ به گونه‏اى كه هنگام ملاقات پروردگار، حق كسى بر تو نباشد، 4- اين‏ كه: هر واجبى كه از تو فوت شده (مانند: نماز، روزه، حج و …) حق آن را به جا آورى (قضا يا كفّاره ‏اش را بپردازى)، 5- گوشت‏ هايى كه به

… ادامه مطلب …