حضرت آیت الله سید موسی شبیری زنجانی (دامت ظله) در کتاب «جرعه ای از دریا» حکایات عجیبی از اثر ذکر «یا فاطمه» جهت گشودن درهای بسته شده نقل می کند که به شرح ذیل می باشد:

برای سید مرتضی کشمیری (قدّس سره ) مهمان می آید و لازم بود که داخل حجره شود، ولی درِ حجره قفل بود و کلید نیز همراه نداشت. ایشان می گوید: «معروف است که اگر کسی نام مادر حضرت موسی علیه السلام را ببرد، قفل بسته باز می شود. مادر من که از مادر حضرت موسی کمتر نیست». سپس ایشان «یا فاطمه» می گوید و در باز می شود.[1]

من (آیت الله سید موسی شبیری زنجانی) هم ماجرای سید مرتضی کشمیری را برای چند نفر نقل کردم و مشابه آن برای آنها و خود من نیز اتفاق افتاد:

1: من یک بار پشت در قرار گرفتم. خانواده ام منزل نبود. آن موقع قرار بود مهمان بیاید و اسباب شرمندگی می شد. من «یا فاطمه» گفتم در باز شد! مشابه آن یک بار هم برای خانواده ی ما پیش آمد.[2]

2: قرار بود برای ماه مهمان بیاید. همسرم بیرون منزل و کلید خانه پیش من بود. قرار بود که من زودتر از ایشان بیایم. اما فراموش کردم و ایشان پشت در مانده بود. چون به زودی مهمان می رسید، به یاد جریان سید مرتضی کشمیری (قدّس سره) می افتد و «یا فاطمه» می گوید و در را فشار می دهد. گویی کسی پشت در باشد و در را باز کند، در باز می شود!

3: برادر بزرگم حاج آقا ابراهیم (قدّس سرّه) می گفت: کلید درِ خانه شکسته بود و در باز نمی شد. یک ربع ساعت هرچه تلاش کردم، در باز نشد. به یاد ماجرای سید مرتضی کشمیری (قدّس سرّه) افتادم و گفتم: «یا فاطمه» و در را هل دادم. در باز شد!

4: مرحوم حاج سید مهدی روحانی (رحمه الله) به منزل آقای احمدی میانجی (رحمه الله) رفته بود. کلید کمدی که در آن وسایل پذیرایی قرار داشت، گم شده بود. آقای روحانی گفت: «یا فاطمة بنت محمّد» و در را فشار داد، در باز شد[3]![4]

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1]. نوشته شده توسط حضرت آیت الله العظمی سید موسی شبیری زنجانی در تاریخ شانزدهم ماه رمضان 1428 = 1386/7/6ش

[2]. نوشته شده توسط حضرت آیت الله العظمی سید موسی شبیری زنجانی در تاریخ بیست و پنجم ماه رمضان 1429

[3]. نوشته شده توسط حضرت آیت الله العظمی سید موسی شبیری زنجانی در تاریخ شب شانزدهم ماه رمضان 1428

[4]. به نقل از کتاب جرعه ای از دریا،، نوشته آیت الله سید موسی شبیری زنجانی، ج2، ص516