جابربن عبدالله گوید: امام باقر (علیه السّلام) فرمود:

إِنَّمَا سُمِّيَتِ الزَّهْرَاءَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَلَقَهَا مِنْ نُورِ عَظَمَتِ.

حضرت فاطمه (علیها سلام)، زهرا نامیده شد، چون خدای متعال آن بانو را از نور عظمت خود آفرید.

هنگامی که درخشید آسمان­ها و زمین به نور او روشن گشت، چشمان فرشتگان خیره شد، فرشتگان خدای متعال را سجده نموده و گفتند:

خدای ما! سرور ما! این چه نوری است؟!

خداوند به آنان وحی فرمود:

هَذَا نُورٌ مِنْ نُورِي وَ أَسْكَنْتُهُ فِي سَمَائِي خَلَقْتُهُ مِنْ عَظَمَتِي أُخْرِجُهُ مِنْ صُلْبِ نَبِيٍّ مِنْ أَنْبِيَائِي أُفَضِّلُهُ عَلَى جَمِيعِ الْأَنْبِيَاءِ وَ أُخْرِجُ مِنْ ذَلِكَ النُّورِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي يَهْدُونَ إِلَى حَقِّي وَ أَجْعَلُهُمْ خُلَفَائِي فِي أَرْضِی.

این نوری از نور من است، که آن را در آسمانم جای دادم، و از عظمت خویش آفریدم. من این نور را از صُلب یکی از پیامبرانم بیرون می­آورم که او را بر همه پیامبرانم برتری می­دهم، از این نور گروهی[1] را به وجود می­آورم که برای امر من قیام می­کنند و آفریدگانم را به سوی من راهنمایی می­نمایند و من آنها را جانشینان (خود) در روی زمین قرار می­دهم.[2]

البته شبیه این حدیثی است از شیخ صدوق (قدّس سرّه) در کتاب «أمالی»  که از ابن عبّاس نقل کرده است که  گفت:

اهل بهشت هنگامی که در بهشت غرق در رحمت الهی هستند نوری را مانند نور خورشید مشاهده می­کنند که درخشندگی و تابش خاصّی دارد.

بهشتیان گویند: خداوندا! تو در کتاب عزیز خود فرموده­ای (لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسً) «در بهشت خورشید نمی­بینید» «سوره انسان، آیه13» ، پس این چه نوری است؟

خداوند تبارک و تعالی جبرئیل را به سوی آنها روانه می­کند که به آنها بگوید:

لَيْسَ هَذِهِ بِشَمْسٍ وَ لَكِنَّهُ عَلِيٌّ وَ فَاطِمَةُ قَدْ ضَحِكَا فَأَشْرَقَتِ الْجِنَانُ مِنْ نُورِ ضَحِكِهِمَ.

این نوری که مشاهده کردید نور خورشید نیست بلکه علی و فاطمه (علیهما السّلام) خنده­ای کردند، و از نور لبخند آنها چنین تابشی و درخشندگی در بهشت ظاهر گردید. [3]

[1]. در «مصباح­الأنوار» به جای «گروهی»، «امامی» آمده است.

 [2]. مصباح الأنوار، 223 (مخطوط)، علل الشرائع: ج1، ص179، بحار الأنوار، ج43، ص12، ح5 به نقل از القطرة، ج2 ص409.

[3]. امالی صدوق، ص333 ضمن حدیث11 مجلس44، بحارالأنوار، ج35، ص241.