حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمودند: آن دو (حسنین علیهما السّلام) را از روی سینه مادرشان بلند کرده و شروع به بستن کفن نمودم و در آن لحظه این ابیات را می خواندم:

          فِرَاقُكِ أَعْظَمُ الْأَشْيَاءِ عِنْدِي                وَ فَقْدُكِ فَاطِمُ أَدْهَى الثُّكُولِ‏

          سَأَبْكِي حَسْرَةً وَ أَنُوحُ شَجْواً           عَلَى خَلٍّ مَضَى أَسْنَى سَبِيلٍ‏

          أَلَا يَا عَيْنُ جُودِي وَ أَسْعِدِينِي                 فَحُزْنِي دَائِمٌ أَبْكِي خَلِيلِي‏

ترجمه:

مفارفت و جدایی تو بزرگترین چیز در نزد من است و از دست دادن تو دشوارترین مصائب است ای فاطمه!

از روی حسرت خواهم گریست و با اندوه و غم، ناله خواهم زد به خاطر دوستی که به روشن ترین راه حرکت کرد.

ای دیده فرو ریز و بخشش کن و مرا یاری ده! اندوه من همیشگی است و بر دوستم می گریم.[1]

________________________________________

[1]. بحارالأنوار، ج43، ص180-174 به نقل از فاطمة الزهرا (سلام الله علیها) سرور دل پیامبر(صلی الله علیه و آله)، ص650.