به مناسبت وفات کریمه ی اهل بیت؛ حضرت معصومه (علیها سلام) این کرامت را از حضرتش نقل می کنم:

حجة الاسلام و المسلمین نوری به نقل از یکی از طلاب بیان می کند که چند روزی بود زندگی بر من سخت شده بود و واقعاً در تنگنا بودم و از نظر مادی احتیاج عجیبی داشتم و هر چه تلاش می کردم، فایده نداشت و حقیقتاً زندگی بر ما سخت می گذشت. یک روز درب خانه ی ما زده شد، درب را باز کردم و دیدم فقیه مقدس مرحوم میرزا جواد تبریزی (قدس سرّه) است و یک کیسه ی سیاه به دست من دادند و ضمن لبخندی خداحافظی کرده و رفتند. من در این لحظه در فکر بودم و همین که به خود آمدم، دیدم مرحوم میرزا رفته اند. به داخل منزل رفتم و از اهل خانه سؤال کردم که آیا تو به خانه ی میرزا خبر داده بودی که محتاجیم؟ همسرم گفت: خیر! ولیکن دیشب به حرم بی بی، حضرت معصومه (علیها سلام) رفتم و گفتم: «خانم! ما سگتیم! یک استخوانی هم برای ما بینداز» این طلبه می گوید: فکر کردم که میرزا اشتباهاً به خانه ی ما آمده، از این رو تصمیم گرفتم که صبح به محضر ایشان بروم و حقیقت مسئله را جویا شوم. صبح بعد از درس فقه به سوی مرحوم میرزا رفتم. هنوز به میرزا نزدیک نشده بودم که ایشان دست خود را بالا آورد و با اشاره از من خواستند که نزدیک نشوم و فرمودند: «این متعلق به توست، تردید نکنید!» و مبلغی مرحوم میرزا به من دادند به همان مقداری بود که مورد احتیاج من بود و مشکل زندگی مرا حل کرد.[1]