محمّد مهدی، فرزند سید مرتضی طباطبایی بروجردی، معروف به سید بحرالعلوم، از نوادگان امام حسن مجتبی (علیه السلام)، در یک خانواده روحانی و پرهیزکار، در شهر کربلای معلی پا به عرصه هستی نهاد.[1]

در علم و فضائل اخلاقی سید مطالب زیادی است که من حقیر بخواهم در این زمینه کلامی عرض کنم اما در این مطلب می خواهم دلیل اینکه چرا علما به او لقب «بحرالعلوم: دریای علم» را داده اند را نقل کنم.

میرزای قمی ـ نویسنده کتاب قوانین ـ می گوید:

من با علامه بحرالعلوم در درس آقا وحید بهبهانی (ره) هم مباحثه بودم. اغلب من برای او بحث را تقریر می کردم تا اینکه به ایران آمدم و کم کم شهرت علمی سید بحرالعلوم به همه جا رسید و من تعجب می کردم. تا زمانی که خدا توفیق عنایت فرمود که برای زیارت عتبات موفق بشوم. وقتی به نجف اشرف وارد شدم سید را ملاقات کردم. مسأله ای عنوان شد، دیدم سید بحرالعلوم دریای مواج و عمیقی از دانشهاست. پرسیدم: آقا ما که با هم بودیم، شما این مرتبه را نداشتید و از من استفاده می کردید، حال شما را مانند دریا می بینم. سید فرمود: میرزا، این از اسرار است که من به تو می گویم. تا زنده ام به کسی نگو و کتمان بدار. من قبول کردم. آنگاه فرمود:

«چگونه این طور نباشم و حال آنکه آقایم (حجة بن الحسن ارواحنا فداه) مرا شبی در مسجد کوفه به سینه مبارک خود چسبانید (که گویی علم از سینه حضرت به سینه من منتقل شد).[2]

وقتی گاهی اینگونه داستان ها را از علمای عظام می خوانم واقعاً انگشت حسرت به دهان می گیرم و با خود می گویم: آنها کجا و ما کجا… .