حضرت حجة الاسلام و المسلمين حاج شيخ احمد کافي (قدس سره) فرمود:

يکي از منبري‏ هاي مهم تهران مرحوم حاج شيخ علي اکبر ترک بود و خيلي منبري خوبي بود. او دو خوبي داشت: يکي اينکه آدم رشيدي بود و دوم اينکه آدم متديني بود. حاج شيخ علي اکبر تبريزي در سالي که من در نجف بودم، در ايام فاطميه به عراق آمد. او در ايام فاطميه ‏ي اول در کربلا و در ايام فاطميه دوم در نجف منبر مي‏ رفت. من اين قضيه را از خود ايشان شنيدم.

مرحوم حاج شيخ علي اکبر تبريزي مي‏ گفت: من در زماني که جوان بودم، در تبريز منبر مي ‏رفتم. در ماه رمضان تا شب بيست و هفتم، پيش نيامد که شبي نامي از آقا امام حسن (عليه‏ السلام) ببرم. غرضي هم نداشتم! زمينه‏ ي حرف جور نشده بود.

ايشان گفت: در شب بيست و هفتم ماه رمضان به خانه رفتم و خوابيدم و در عالم رؤيا به محضر مقدس حضرت فاطمه (عليهاالسلام) شرفياب شدم وقتي که سلام کردم حضرت با ناراحتي جواب فرمودند!

من گفتم: بي‏ بي جان! من از آن نوکرهاي بي ‏ادب نيستم، خيال نمي‏ کنم اسائه‏ ي ادبي از من سر زده باشد که شما از من ناراحت شده باشيد. چرا اين طور جواب مرا مي‏ دهيد؟!

حضرت فرمودند: حاج شيخ! مگر حسن پسر من نيست؟

فهميدم که اشکال کار از کجاست! مي‏ فرمايند: چرا يادي از حسنم نمي‏کني؟ حسنم غريب است، حسنم مظلوم است![1]

فایل صوتی این داستان از مرحوم کافی :  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1]. کرامات الحسینیه، ج2، ص53 به نقل از بلبل بوستان حضرت مهدی،ج3، ص198