از علامه سیّد باقر پسر آیت الله  سیّد محمّد هندی (متوفّای 1329) نقل شده که:

حضرت ولی عصر (عجّل الله تعالی فرجه الشّریف) را در شب عید غدیر در خواب به حالت افسرده و غمگین دید. پرسید:

آقای من! چه شده که شما را امروز غمگین و افسرده می­بینم با اینکه مردم از عید غدیر خوشحال و مسرورند؟

حضرت فرمود: حزن و اندوه مادرم زهرا را به ياد آوردم ، سپس فرمود:

لا تّرانی اتّخَذتُ لا و عُلاها     بَعد بَیت الاحزانِ بَیت سُرور

سوگند به شرف و مقام آن حضرت مرا نخواهی دید که پس از بیت­الاحزان خانه خوشی بگیرم.

كُلُّ غَدرٍ وَ قَولَ اِفكٍ و زُورٍ    هُوَ فَرعٌ مِن جَحدِ نَصِّ الغَديرِ

هر مكرى و گفتار دروغى و شهادت نابحقى كه اتفاق مى افتد، علتش كسى است كه نص بر غدير را انكار كرده است.[1]

[1]. مقرم: وفاة الزهراء (سلام الله علیها)، ط حیدریه نجف، ص97.