مرحوم حاج شیخ علی اکبر النهاوندی در کتاب «جنّة العالیه» می­ نویسد: بدان! بعضی از ارباب مقاتل برای توضیح و تشریح اخباری که در فضیلت گریه بر سید الشّهدا علیه السّلام وارد شده ـ که خداوند گناه گریه کننده را به یک قطره اشک می ­آمرزد ـ به قضیه ملاقات مرحوم [سید مهدی] بحر العلوم (أعلی الله مقامه الشریف) با حضرت حجّت علیه السّلام در راه سامرّه متوسل شده ­اند و مجمل کیفیّت آن علی ما هو المعروف این است:

آن مرحوم وقتی به سامرّه می­ رفت، در بین راه به این مسأله فکر می­ کرد که گریه بر حسین علیه السّلام گناهان را می ­آمرزد، ناگاه دید عربی سوار بر مرکب مقابلش رسید، سلام کرد بر سیّد و فرمود: جناب سیّد شما را متفکّر می­ بینم، چه خیال می ­کنید؟ اگر مسأله علمی است، صحبت بدارید! شاید من هم بی­ ربط نباشم.

جناب بحر العلوم فرمود: در این خصوص متفکّرم که چگونه می ­شود حق تعالی این همه ثواب به زائرین و بکّایین[1] حضرت سید الشّهدا علیه السّلام بدهد که در هر قدمی که زائر [برای زیارت سیدالشهدا علیه السّلام] بر می­ دارد، ثواب یک حجّ و یک عمره در نامه عملش نوشته شود و برای یک قطره اشک، تمام گناهان صغیره و کبیره­ اش آمرزیده شود.

آن سوار عرب فرمود: تعجّب مکن! من برای شما مثلی می­ آورم تا مشکلت حلّ گردد. وقتی سلطانی در صحرا و بادیه در شکارگاه وارد خیمه ­ای شد؛ چون غلامان از سلطان دور افتاده بودند. پس در آن سیاه چادر، پیر زال با پسری دید و در گوشه خیمه عنیزه­ ای داشتند؛ یعنی بزی که از آن شیر دوشیده و گذران [زندگی]  می ­کردند. آن­ها بز را برای سلطان کشتند و طعام حاضر کردند و بر چیز دیگری غیر از آن قدرت نداشتند، سلطان را نمی ­شناختند و محض اکرام ضیف، این عمل را کردند. سلطان شب آنجا ماند.

روز بعد در دیدار عمومی سلطان داستان خود را نقل نمود که من در شکارگاه، تشنه و گرسنه در صحرا از غلامان دور افتادم تا آن که در شدّت گرمی هوا به خیمه این پیر زال رفتم و مرا نمی­ شناختند.

ما یملک این عجوزه و پسرش بزی بود که از شیر آن گذران می­ کردند. بز را کشته، برای من کباب نموده، حاضر ساختند، الحال چه کنم؟ در عوض به این­ها چه بدهم و چه کنم که تلافی محبّت این زن و پسرش بشود؟

یکی گقت: صد گوسفند به او بدهید. دیگری از وزرا گفت: صد گوسفند و صد اشرفی بدهید. دیگری گفت: فلان مزرعه را به ایشان بدهید.

سلطان فرمود: هرچه بدهم، کم است. اگر سلطنت و تاج و تختم را بدهم، آن وقت تلافی به مثل کرده­ ام. چون آن­ها هرچه داشتند، به من دادند، من هم باید هرچه دارم، به ایشان بدهم تا تلافی شود.

الحال، جناب بحر العلوم! حضرت سید الشهدا علیه السّلام هرچه از مال و منال، اهل و عیال، پسر و برادر، دختر و خواهر، سر و پیکر داشت، در راه خدا داد، [خداوند که نمی­ تواند خدایی خود را به حسین دهد] پس اگر خداوند به زائرین و باکین آن جناب، آن همه اجر و ثواب بدهد، نباید تعجّب نمود. این را فرمود و از نظر سید غایب شد.[2]

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1] . گریه کنندگان

[2]. العبقری الحسان فی احوال مولانا صاحب الزمان (عج)، ج2، ص546