گریه بر سیدالشهداء افضل از نماز شب
حجة الاسلام سیّد محمد باقر شفتی (رحمة الله علیه) به نماز شب بسیار معتقد بود، و بیش از سایر مستحبات به آن اهمیّت می داد، در اصفهان درست در اوّل فجر نماز صبح را به جماعت اقامه می نمود، با اینکه اگر نماز جماعت را به تأخیر می انداخت افراد بیشتری حاضر می شدند ولی ایشان دستور می داد دو نفر عادل بالای مناره ی مسجد بروند و پس از مشاهده طلوع فجر، بلافاصله اذان صبح بگویند. به ایشان گفتند: چرا مقداری صبر نمی کنی تا جمعیّت زیادی برای درک فیض نماز جماعت حاضر شوند؟ در جواب فرمودند: در میان مستحبات افضل از نماز شب سراغ ندارم! لذا ایشان برای اینکه مردم نماز شب را به جا آورند این چنین چاره اندیشی نموده بود که به دو نفر عادل دستور داده بود تا به طور دقیق وقت فجر تعیین شود و کسانی که در نماز جماعت حاضر می شوند، پیش از فجر بیدار شوند و نماز شب بخوانند. بدین ترتیب، قطعاً کسانی که در نماز جماعت ایشان شرکت می کردند نماز شب را هم می خواندند و با این کار مردم را به نماز شب وادار می کرد.
بنده (آیت الله العظمی بهجت) خیال می کنم فضیلت بکاء بر سیدالشهداء (علیه السّلام) بالاتر از نماز شب باشد زیرا نماز شب عمل قلبی صرف نیست بلکه کالقلبی (مثل قلبی)، ولی حزن و اندوه و بکاء عمل قلبی است[1]، به حدی که بکاء (گریستن) و دمعه (اشک چشم) از علائم قبولی نماز وتر است.[2]
سلامید
خسته نباشید
…..چجوری بایدبفهمم نمازم قبول هستش یانه؟؟چجوری به زیارت برم؟؟خواهش میکنم کمکم کنید
باسمه تعالی
سلام به Raha
من فکر میکنم مساله ی شما بیشتر از اینکه مربوط به شرایط جسمیتون باشه، مربوط به ذهن و روانتون هست. دو نماز حدود 5 دقیقه طول میکشه، در بین این 5 دقیقه شما دستشویی میرید، در حالی که در بقیه زمان ها که یعنی وقتایی که نماز نمیخونید، پیش نماید که بین 5 دقیقه شما دستشویی برید، خب همین نشون میده که مساله ی شما یک مساله ی ذهنی هست.
ببینید باید با این حساسیت های بیش از حد مقابله کرد. همونطور که شما تونستید با وسواستون در نماز مقابله کنید و از بین ببریدش، همین مساله هم میتونید حل کنید.
باید تمرکز ذهنتون از این مساله رو از بین ببرید. یعنی الان که شما میخواهید نماز بخونید یا زیارت برید همش ذهنتون درگیر این هست که الان مجبور بشم برم دستشویی. خب باید به این ذهنیت دهنکجی کنید. یعنی با خودتون بگید خب مجبور بشم، چه اشکال داره، مگه چیه، میرم دستشویی دوباره وضو میگرم، مهم نیست که. وقتی این مساله رو در ذهن خودتون تبدیلش کنید به یک مساله ی کوچک و بی اهمیت، بعد از یک مدتی خود بخود حل میشه و دیگه این مشکل رو نخواهید داشت. تا وقتی ذهنتون درگیر این مساله باشه و این مساله واستون یک مشکل بزرگ و یک معضل باشه، از دستش خلاص هم نمیشید چون همینکه بهش اهمیت میدین باعث میشه پر و بال بگیره و بدتر شه.
تلاشتون رو بکنید باور کنید خلاص میشید.
شما نمازتون مورد قبول خدا هست مطمئن باشید.
این توهمات که درست بشه هم دیگه پشت هم نیاز به دستشویی پیدا نمیکنید و هم دیگه فکر نمیکنید که مجرا کامل خالی از ادرار نشده.
باید بهش بی توجهی کنید. بی اهمیتش کنید. پشت هم برید دستشویی ولی واستون یک مساله ی مهم نباشه. اینجوری که باشه بعد از یک مدتی دیگه موقع نماز و زیارت پشت هم به دستشویی نیاز پیدا نمیکنید.
مطمئن باشید موفق میشید.
اگه نکته ای هست بگید تا توضیح بدم.
سلام
یک سال پیش با یه اقایی به قصد ازدواج اشنا شدم،ازبستگان بودن وسید هم بودن،من به این اقا خیلی توهین کردم و تحقیرشون کردم و الان دارم تاوان تک تک توهین وبی احترامی هایی که به اون آقا کردم رو پس میدم،میدونم احترام به هر انسانی واجبه و این ربطی به سید وغیرسید هم نداره،حتی دیدم ومیبنم سید هایی هستن که ظلم میکنن به اطرافیانشون،
من شرمنده ام مخصوصا عیدی که گذشت از امام علی خجالت میکشم که به جدش بی احترامی کردم
حتی از اون اقا بابت رفتارهای زشتم عذرخواهی کردم شاید منو بخشیده باشه اما خداش منو نبخشیده..
همیشه ارزو بود والانم هست که همسرم سید باشه خدا به حرف دلم گوش کرد اما من لیاقتشو نداشتم
اگه صدقه بدم ویا به نیابتشون قران بخونم از گناهام کم میشه؟؟
باسمه تعالی
سلام به یلدا
شما از کجا میدونید خداش شما رو نبخشیده
لطفا بیایم به جای خدا حرفی نزنیم و نظری ندیم.
توبه از گناه همین حس پشیمونی و سرخوردگی و ناراحتی هست به علاوه ی جبران مافات.
به رحمت و رأفت و عظمت خداوند امیدوار باشید.
صدقه دادن و قرآن خوندن به نیابتشون هم کار خوبیه.
اما لازم نیست.
باید ازشون حلالیت بطلبید که میگید طلبیدید، در برابر خداوند هم پشیمون و خجالت زده باشید که هستید، پس استغفر الله ربی و اتوب الیه بگید و به آغوش باز خداوند امیدوار باشید.
موفق باشید