فرا رسیدن ماه مبارک رمضان را به همه بینندگان و دوستانم تبریک عرض می کنم.

از آنجایی که ماه مبارک رمضان منسوب به ماه “خدا” است به دلم افتاد امشب که شب اوّل ماه مبارک رمضان است داستان بسیار تکان دهنده ای را برایتان نقل کنم باشد که این داستان به ما توجهی مبدهد تا خودمان را برای مهمترین شب در این ماه که شب قدر و رقم خوردن اعمال هر فرد است آماده کنیم.

انشاالله بتوانیم حداقل در این چند شب ماه مبارک رمضان دل حضرت ولی عصر (ارواحنا فداه) و رضایت دل نازنینش را بدست آوریم. انشالله.

بنده را هم از دعای خیرتان فراموش نکنید.

و اینک شرح داستان:

«بشر حافی» یکی از اشراف زادگان بود که شبانه روز به عیاشی و فسق و فجور مشغول بود؛ خانه اش مرکز عیش و نوش و رقص و غنا بود و صدای آن از بیرون شنیده می شد. روزی کنیزی برای ریختن خاکروبه از منزل خارج شد که در این هنگام حضرت موسی بن جعفر (علیه السّلام) پس از شنیدن ساز و آواز می پرسند: «آیا صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟!» کنیز جواب داد: البته که آزاد و آقاست. کنیز وارد منزل شد در حالی که «بشر» بر سر سفره شراب نشسته بود علت تأخیرش را جویا شد. کنیز داستان پرسش مرد ناشناس و جواب خودش را نقل کرد. پرسید: آن مرد در نهایت چه گفت؟ جواب داد: آخرین سخن او این بود: «راست گفتی، اگر صاحب خانه آزاد نبود (و خودش را بنده پروردگار می دانست) از مولای خود می ترسید و در معصیت این چنین گستاخ نبود!».

سخن کوتاه امام هفتم (علیه السّلام) چنان در قلبش تأثیر کرد که سر از پا نشناخت و با پای برهنه از منزل خارج، و خود را به حضرت (علیه السّلام) رساند و عرض کرد:

«آقای من! از خداوند و از شما معذرت می خواهم. آری! من بنده خدای سبحان بوده و هستم، لیکن بندگیم را فراموش کرده بودم؛ بدین جهت چنین گستاخانه مشغول گناه بودم، ولی اکنون به بندگی خود پی بردم و از عمل های گذشته توبه می کنم، آیا توبه ام قبول است؟»

حضرت (علیه السّلام) فرمود:

«آری! خداوند توبه ات را می پذیرد».

او نیز از آن روز دست از کردار زشت خود برداشته و در ردیف زاهدان زمان خود به شمار می آید و به شکرانه این نعمت، تا آخر عمر با پای برهنه راه می رفت.[1]

همچنین نقل شده: چون با پای برهنه دنبال امام هفتم (علیه السّلام) دوید و با این حال توبه کرد، از این رو او را حافی (پای برهنه) لقب دادند!