سال گذشته مطلبی را به مناسبت ایّام بعد از محرّم در وبگاه قرار دادم و از آنجایی که این قضیه، قضیه ای است که به نظر بنده کمتر کسی آن را شنیده یا خوانده است تصمیم گرفتم دوباره به مناسبت این ایّام در وبگاه قرار بدهم.

حکایت،حکایتی است عجیب که فهم آن فقط از عهده اهل آن بر می آید. زیرا که مفضّل گوید از امام صادق (علیه السّلام) شنیدم که زیاد می فرمود: حديثنا صعب مستصعب لا يحتمله إلا ملك مقرّب أو نبيّ مرسل أو مؤمن امتحن اللَّه قلبه للإيمان.

ترجمه : سخن ما بسى دشوار و سنگين است كه جز فرشته مقرّب يا پيامبر مرسل يا مؤمنى كه خداوند دلش را به ايمان آزموده است آن را تحمّل نمى‏كند.[1]

امّا قضیه را علامه میرجهانی (ره) اینگونه روایت می کند:

در احادیث وارد شده که (بعد از واقعه کربلا) در مدینه طیّبه یکی از شیعیان مجالس ازدواجی فراهم کرده بود و از حضرت زین­ العابدین (علیه السّلام) تقاضا کرده بود که آن مجلس را به قدوم شریف خود زینت دهد و آن حضرت انکار می­ فرمود.[2] در اثر اصرار زیاد، حضرت فرموده بود که اگر عهد می کنی مرثیه خوانی در مجلس خود دعوت می کنی که در مصیبت پدر بزرگوارم حضرت سید الشهداء (علیه السّلام) مرثیه ای بخواند دعوتت را اجابت می کنم. او قبول می کند و مرثیه خوانی را دعوت می کند. پس از آنکه آن بزرگوار در آن مجلس تشریف فرما می شود، مرثیه ای خوانده می شود و آن حضرت و حاضرین گریه زیادی می کنند. چون مجلس برگذار می شود و اهل مجلس می خواهند متفرّق شوند صاحب مجلس متوجّه می شود که آن حضرت بر دم در ایستاده کفش های حاضرین را در پیش پاهاشان جفت می فرماید.[3]