علامه بحرالعلوم، مرحوم سیّد مهدی طباطبائی ـ اعلی الله مقامه الشریف ـ که در فضل و دانش و علم و زهد و ورع و تقوی یگانه عصر زمان خود به تمام معنی مروّج دین و مربّی بسیاری از علماء عاملین و فقهاء راشدین و دارای کشف و کرامات زیاد بوده و بنابر آنچه علماء بزرگ نقل فرموده و بسیاری در کتب خود ترجمه احوالات او را ضبط و ثبت نموده­اند و در میان خواص شهرت بسزایی دارد که درک فیض شرفیابی حضور باهرالنور حضرت ولی عصر حجة بن الحسن ـ عجّل الله تعالی فرچه الشریف ـ داشته، به نحوی که آن حضرت را در غیبت کبری می دیده و  می شناخته.

مرحوم علامه میرجهانی رحمة الله علیه در کتاب البکاء للحسین علیه السلام می گویند: در نجف اشرف که بودم، در مجلسی که جمعی از علماء اعلام و فضلاء فخام حاضر بودند، بعضی از ایشان از مرحوم سیّد جواد عاملی صاحب مفتاح الکرامة ـ حاج سیّد علی شوشتری ـ اعلی الله مقامه ـ نقل کردند که فرمودند :

در یکی از روزهای عاشورا که با آن بزرگوار برای زیارت به کربلا مشرّف شده بودیم همه با همدیگر در غرفه ای نشسته بودیم و جناب ملا زین العابدین سلماسی هم با ما بود.  سیّد بحرالعلوم برای تجدید وضو مهیّا شده، عبای خود را از دوش برداشته، مشغول وضو گرفتن شدند که ناگاه دسته عزادار عرب های معیدی ، مرد و زن ضجّه زنان و شیون کنان و بر سر و سینه زنان وارد صحن مطهّر شدند و شور و غوغای غریبی روی داد همه هجوم آوردند. برای اینکه داخل حرم شریف شوند، ناگاه دیدیم که سیّد در حالی که مشغول وضو گرفتن بود از جا برخاست و شروع کرد به دویدن. داخل جماعت عزاداران شد و بر سر و سینه زنان به نوحه گری آغاز کرد و مانند زن جوان مرده فریاد می زد و می گریست …. .

اجمالاً پس از آنکه به منزل مراجعت فرمودند و مجلس خلوت شد، یکی از خصیصین عرض کرد:

 آقا امروز عمل خارق عادتی که بی سابقه بود از شما بروز کرد.

فرمود: آری، چون این جماعت بادیه نشین به کیفیّتی که دیدید وارد صحن مقدّس شدند، حالت مکاشفه ای بر من روی داد که دیدم مولای من حضرت ابی عبدالله ـ روحی فداه ـ توجّه خاصی به ایشان دارند. خود را به آنها ملحق کردم و در نوحه سرایی شرکت دادم که شاید به طفیل آنها مورد توجّه آن بزرگوار واقع شوم، و رجاء واثق دارم که مرا نیز مورد نظر مبارک خود قرار دهد.[1]

همچنین شبیه این قضیه نقل شده است؛ که ایشان عاشورایی با عده ای از طلاب از کربلا به استقبال دسته ی سینه زنی طُوَیرج می روند، ناگهان طلاب می بینند مرحوم سید بحرالعلوم با آن عظمت و مقام شامخ علمی، عمامه و عبا را کنار انداخت و مثل سایر سینه زنها خود را میان عزاداران و سینه زنان انداخته و به سر و سینه می زند.

طلابی که با معظم له به استقبال آمده بودند هر چه می کنند که مانع از آن همه احساسات پاک بشوند میسّر نمی گردد، بالاخره عده ای از طلاب برای حفظ سید بحر العلوم اطراف ایشان را می گیرند که مبادا زیر دست و پا بیافتد و ناراحت شود، تا اینکه بعد از اتمام برنامه ی سینه زنی، بعضی از خواص از آن بزرگوار می پرسند چگونه شد که شما بی اختیار وارد دسته ی سینه زنی شدید و آن گونه مشغول عزاداری شدید؟

سید می فرماید: وقتی به دسته ی سینه زنی رسیدم، دیدم حضت بقیة الله ـ ارواحنا له الفداه ـ با سر و پای برهنه میان سینه زنها بر سر و سینه می زنند و گریه می کنند، من نتوانستم طالقت بیاورم لذا از خود بی خود شدم و خدمت حضرتش مشغول سینه زدن گردیدم.[2]

[1] . البکاء للحسین علیه السلام، ص426

[2] . کرامات الحسینیه، ج2، ص216 به نقل از أین البکائون، ص116.