درباره واقعه غدير و اهميّت اين روز، آياتى از قرآن نازل شده است. پيش از خطبه غدير اين آيه نازل شد:

 «يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ»[1]؛ اى پيامبر! آن چه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است، (به مردم) ابلاغ كن؛ و اگر چنين نكنى، رسالت خدا را انجام نداده ‏اى.

آن گاه كه پيامبر خدا «صلّى اللَّه عليه وآله» خطبه را به پايان رساند، اين آيه كريمه فرو فرستاده شد:

 «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإسْلامَ ديناً»[2]؛ امروز دين شما را به حدّ كمال رسانده و نعمت را بر شما تمام كردم و آيين اسلام را برايتان برگزيدم.

هنگامى كه خطبه غدير پايان يافت و مسأله بيعت با امير مؤمنان على «عليه السّلام» به طور جدّى مطرح شد، عربى درخواست عذاب نمود و اين آيه درباره او نازل شد: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ»[3]؛ درخواست كننده ‏اى تقاضاى وقوع عذابى نمود. خلاصه شأن نزول اين آيه مباركه چنين است:

پس از آن كه واقعه غدير پايان يافت، شخصى به نام «حارث بن نُعمان فهرى» نزد رسول خدا «صلّى اللَّه عليه وآله» آمد و با حالى آشفته به حضرتش چنين خطاب كرد: ما را به نماز گزاردن امر نمودى امتثال كرديم. دستور به پرداخت زكات فرمودى اطاعت كرديم و… و اكنون‏ بازوى پسر عمويت را گرفته و او را به عنوان ولىّ و سرپرست بر ما نصب نمودى! آيا اين دستور از پيش خود توست يا از خدا؟

پيامبر خدا «صلّى اللَّه عليه وآله» در پاسخ فرمود: والّذي لا إله إلّاهو، هذا من اللَّه؛ به خدايى كه جز او معبودى نيست سوگند! اين فرمانى از جانب خداوند است.

حارث پشت كرد و به طرف مركب خود حركت كرد و مى‏ گفت: خدايا! اگر آن چه محمّد می ‏گويد حق است، بارانى از سنگ‏ هاى آسمانى بر ما ببار و يا عذاب دردناكى بر ما فرو فرست!

هنوز به مركبش نرسيده بود كه خداوند سنگى فرو فرستاد كه بر فرقش خورد و از دامنش بيرون گشت. در اين هنگام خداوند اين آيه را نازل فرمود: «سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ* لِلْكافِرينَ لَيْسَ لَهُ دافِعٌ»[4]؛ درخواست كننده‏ اى تقاضاى وقوع عذابى كرد. اين عذاب براى كافران است و هيچ كس نمى‏ تواند آن را دفع كند.[5]

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّكِينَ بِوَلَايَةِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِين‏ علیه السلام