امام صادق علیه­السّلام به فُضَیل ابن یَسار فرمودند:

تَجْلِسُونَ وَ تُحَدِّثُونَ؟قَالَ نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ. قَالَ: إِنَّ تِلْكَ الْمَجَالِسَ أُحِبُّهَا.

آیا مجالس عزا برپا می­کنید و برای یکدیگر حدیث می­گویی؟ عرض کردم: بله فدایت شوم. امام فرمودند: این گونه مجالس را دوست دارم.

فَأَحْيُوا أَمْرَنَا يَا فُضَيْلُ فَرَحِمَ اللَّهُ مَنْ أَحْيَا أَمْرَنَا.

پس امر ما را زنده گردانید که هر کس امر ما را زنده کند مورد لطف خداوند خواهد بود.

يَا فُضَيْلُ مَنْ ذَكَرَنَا أَوْ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَيْنِهِ مِثْلُ جَنَاحِ الذُّبَابِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ كَانَتْ أَكْثَرَ مِنْ زَبَدِ الْبَحْر.

ای فضیل کسی که مصیبت ما را بخواند یا بر او خواند شود در حالی که از چشمانش به اندازه بال مگسی اشک جاری شود خداوند گناهانش را می آمرزد اگر چه از کف دریا بیشتر باشد![1]

[1]. بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، ج‏44، 282، باب 34 ثواب البكاء على مصيبته و مصائب سائر الأئمة علیهم­السّلام و فيه أدب المأتم يوم عاشوراء، ص27 به نقل از أین البکّائون، ص13.