بررسی (رحمه الله) در کتاب «مشارق­ الأنوار» از ابن عبّاس روایت کرده است که پیغمبر اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمودند:

إنّ یوم القیامة یوم شدید الهول، فَمَنْ أَرَادَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَخَلَّصَ مِنْ هَوْلِ ذَلِكَ الْيَوْمِ فَلْيَتَوَلَّ وَلِيِّي وَ لْيَتَّبِعْ وَصِيِّي وَ خَلِيفَتِي مِنْ بَعْدِي عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ .

روز قیامت روزی است که هراس و وحشت آن زیاد است. هر کس می­ خواهد از وحشت ­ها و سختی­ های آن رهایی یابد، ولایت ولیّ من را باید بپذیرد، و از وصیّ و جانشین و صاحب حوض من علیّ بن أبی طالب (علیه­السّلام) پیروی کند.

وهمانا او در کنار حوض دشمنانش را از آن دورمی ی­کند و دوستانش را آب می دهد، کسی که از آن آب نیاشامد دائماً تشنه است و هرگز سیراب نمی ­گردد، کسی که از آن آب بیاشامد هیچگاه تشنه نمی­ شود.

ألا و إنّ  حبّ علیّ علم بَيْنَ الْإِيمَانِ وَ النِّفَاقِ، فَمَنْ أَحَبَّهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ‏ أَبْغَضَهُ كَانَ مُنَافِقاً.

بدانید علامت و نشانه­ی بین نفاق و ایمان دوستی علی(علیه­السّلام) است، هر کس او را دوست بدارد مؤمن و کسی که با او دشمنی کند منافق است.

کسی که دوست دارد بر صراط مثل برق زودگذر عبور کند و بدون حساب داخل بهشت گردد باید علی(علیه­السّلام) را که از طرف من بر شما ولایت و سرپرستی دارد و جانشین من بر اهل من و امّتم می­ باشد دوست داشته باشد، همانا او در رحمت پروردگار و صراط مستقیم الهی است.

علیّ یعسوب­ الدین و قائد الغرّ المحجّلین و مولی من أنا مولاه، لا یحبّ إلا طاهر الولادة زاکیّ العنصر، ولا یبغضه إلا من خبث أصله و ولادته.

علی(علیه­السّلام) امیر دین­دارن و پیشوای روسفیدان و مولای هر کسی است که من مولای او هستم، او را دوست ندارد مگر کسی که حلال­ زاده و پاک­تینت باشد، و با او دشمنی نمی­ کند مگر آنکه بدطینت و حرام­زاده است.

و در شب معراج هر گاه خداوند با من تکلّم کرد فرمود:

يَا مُحَمَّدُ أَقْرِئْ عَلِيّاً مِنِّي السَّلَامَ وَ عَرِّفْهُ أَنَّهُ إِمَامُ أَوْلِيَائِي وَ نُور من أطاعنی و هَنِّأهُ بهذه الکرامة منّی.

ای محمّد! از طرف من به علی(علیه­السّلام) سلام برسان و بگو که او امام دوستان من و چراغ هدایت برای پیروان من است، و به او این کرامت را از طرف من تبریک بگو.

بعد فرمود: کسی را که از شیعیان علی فقیر و تنگدست است کوچک نشمارید، همانا یکی از آنها فردای قیامت درباره جمعیتی به اندازه دو قبیله ربیعه و مضر شفاعت می­کند.[1]