سليمان اعمش گفت: من در کوفه هسمايه ‏اي داشتم که گاهي شبها نزدش مي‏ رفتم و با هم صحبت و اختلاط مي ‏کرديم. يک شب، در ميان صبحت‏ ها اتفاقاً صحبت کربلا پيش آمد. الکلام يجر الکلام، حرف حرف را مي‏آورد! من از او سؤال کردم که عقيده ‏ي تو درباره ‏ي زيارت حضرت سيدالشهداء ابي‏ عبدالله الحسين (عليه‏ السلام) چيست؟ او گفت: زيارت حسين (عليه ‏السلام) بدعت است و هر بدعتي گمراهي و ضلالت است و فرجام گمراهي نيز آتش جهنم است. من خيلي ناراحت و خشمگين شدم و از نزد او برخاستم و با خود گفتم: وقتي که سحر شد نزدش مي ‏روم و شمه ‏اي از فضائل حضرت سيدالشهداء (عليه ‏السلام) را براي او نقل مي ‏کنم و اگر او بر عناد و انکارش اصرار ورزيد، او را مي ‏کشم.

سليمان گفت: وقتي که سحر شد، پشت در خانه ‏اش آمدم و دق الباب کردم. همسرش پشت در آمد. شوهرش را خواستم. زن گفت: از اول شب به زيارت حضرت سيدالشهداء (عليه ‏السلام) رفته است. تعجب کنان از او خداحافظي کردم و به طرف کربلا رهسپار شدم. با خود گفتم: اولاً زيارتي کنم و ثانياً دوستم را ببينم.

وقتي که وارد حرم مطهر شدم، ديدم همسايه ‏ام سر به سجده گذاشته است و پيوسته گريه مي ‏کند و از خدا طلب استغفار و توبه مي‏کند! بعد از مدت زيادي سر از سجده برداشت و مراد ديد نزد او رفتم، ديدم حالش منقلب است. پس به او گفتم: اي مرد، تو ديروز مي‏ گفتي: زيارت حضرت امام حسين (عليه ‏السلام) بدعت است و هر بدعتي گمراهي است و فرجام گمراهي آتش دوزخ است، اما امروز مي ‏بينم براي زيارت آمده ‏اي؟!

گفت: اي سليمان، مرا سرزنش نکن! زيرا من قائل به امامت و ولايت اهل بيت (عليهم‏ السلام) نبودم. تا اينکه امشب خوابم برد و خوابي ديدم که به وحشت افتادم! گفتم: چه خوابي ديدي؟ گفت: در عالم خواب ديدم مردي جليل القدر که نمي ‏توانم وصف جمال و جلال و کمالش را بيان کنم، اطراف او را جمعيتي احاطه کرده بودند و در جلوي او سواري بود و آن سوار تاجي بر سر داشت و آن تاج داراي چهار رکن بود و بر هر رکن گوهري درخشان نصب شده بود که تا مسافت‏ ها راه را روشن مي‏نمود!

به يکي از خدمتگزاران آن حضرت گفتم: اين آقا کيست؟ گفت: حضرت رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم) هستند. گفتم: آنکه در پيش روي اوست کيست؟! گفت: آقا اميرالمؤمنين (علي عليه ‏السلام) وصي رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم) هستند. بعد نگاه کردم، ديدم ناقه ‏اي از نور پيدا شد و بر آن ناقه هودجي از نور بود و ناقه در ميان زمين و آسمان پرواز مي‏کرد! پرسيدم اين ناقه از کيست؟! گفت: از خديجه‏ ي کبري و حضرت فاطمه ‏ي زهرا (سلام الله عليهما) است. پرسيدم: اين جوان کيست؟! گفت: حضرت امام حسن (عليه ‏السلام) هستند و همه ‏ي آنها براي زيارت مظلوم کربلا حضرت سيدالشهداء (عليه ‏السلام) مي ‏روند.

در اين هنگام متوجه هودج شدم و ديدم نوشته ‏هايي از طرف آن بر زمين پخش مي‏ شود. پرسيدم: اينها چيست؟ گفت: در اينها نوشته شده «امان من النار لزوار الحسين عليه‏السلام ليلة الجمعة» کساني که در شب جمعه به زيارت امام حسين (عليه ‏السلام) مي‏آيند از آتش جهنم در امان هستند.

من خواستم يکي از آنها را بردارم اما او گفت: تو مي‏گفتي: زيارت امام حسين (عليه ‏السلام) بدعت است، اين نوشته بدست تو نمي ‏رسد! مگر آنکه با اعتقاد به فضيلت و شرافت آن حضرت، ايشان را زيارت کني.

با حالت جزع و گريه و ترس و وحشت، از خواب بيدار شدم و در همان ساعت به زيارت حضرت سيدالشهداء اباعبدالله الحسين (عليه ‏السلام) مشرف شدم و توبه کردم. اي سليمان، به خدا قسم، من از قبر امام حسين (عليه‏ السلام) جدا نمي‏ شدم تا روح از بدنم جدا شود.[1]

حاج على بغدادى بر پايه نقل محدث قمى در مفاتيح الجنان‏ در ملاقات با امام زمان به حضرت عرضه داشت حديث اعمش صحيح است؟

حضرت فرمود: آرى، درست و كامل است.[2]