به مناسبت فرا رسیدن ایّام اربعین حسینی، از آنجایی که شیعیان و عزادارن حضرتش از اطراف عراق با پای پیاده عازم کربلای معلا هستند تصمیم گرفتم داستانی جالب و عبرت آموزی که  ارتباط نزدیکی با این ایّام دارد را از کتاب شریف «الغدیر» نقل کنم:

ابو الحسن جمال الدين على فرزند عبد العزيز پسر ابى محمد خلعى يا (خليعى) موصلى حلّى شاعر و سراينده گرانمايه خاندان رسالت (عليهم السّلام) كه درباره اهل بیت عصمت و طهارت اشعار بسيار سروده و این ذوات مقدسه را ستايش نموده و حق مطلب را اداء كرده و نيست در تمام اشعار موجود او مگر مدح و ستايش و سوگوارى آنها.

او از پدر و مادر ناصبى به دنيا آمد و مادرش نذر كرد كه اگر خدا به او پسرى‏ روزى نمايد او را بفرستد براى راه برى بر زائران امام سبط پيامبر حسين (عليه السلام) و كشتن آنها. پس چون او به دنيا آمد و به حد رشد رسيد او را براى اداء نذرش فرستاد و چون او به نواحى مسيّب كه در نزديكى كربلاء است رسيد در كمين آمدن زوار نشست پس خواب بر او غلبه كرد و قافله و كاروان زوّار گذشت پس بر او گرد و غبار زوار رسيد. پس در خواب ديد كه قيامت برپا شده و فرمان آمده كه او را به آتش اندازند و لكن آتش او را براى آن غبار پاكى كه بر او رسيده نمى‏سوزاند پس از خواب بيدار شد در حاليكه از آن قصد بدش برگشته و همانجا توبه كرد و محبّت و ولايت خاندان پاك پيامبر (صلّی الله علیه و آله) را به دل گرفت و به كربلا و حاير شريف حسينى فرود آمد.

و در کتاب «دار السلام» نقل شده كه ميان او و ابن حمّاد شاعر، مفاخرتى جارى شده و هر كدام خيال مي كردند كه مديحه او درباره امير المؤمنين على (عليه السلام) بهتر از مديحه ديگري است. پس هر يك قصيده ‏اى به نظم آورده و در ضريح مقدس علوى انداخت تا اينكه امام (عليه السلام) درباره اشعار آنها قضاوت فرمايد. پس قصيده خليعى بيرون آمد در حاليكه بر آن با آب طلا نوشته بود «احسنت» و بر قصيده ابن حماد مانند آن با آب نقره نوشته بود، پس ابن حماد ناراحت شد و خطاب به امير المؤمنين (عليه السلام) نمود كه من دوست قديمى شما هستم و اين تازه در زمره دوستان شما وارد شده سپس حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) را در خواب ديد كه به او مي فرمود: به راستيكه تو از ما هستى و او تازه به ما رسيده و ولايت ما را پذيرفته پس بر ما لازم است كه او را رعايت كنيم.[1]