به مناسبت فرا رسیدن دومین سالگرد شهادت دوست عزیزم «شهید حسین غفاری نژاد» امسال با دست پر به محضر دوستان و دوستاداران شهید آمدم. انشاءالله شفاعت او شامل حال من روسیاه نیز بشود.

این پست شامل موارد زیر می باشد:

1. خاطرات شیرین و شنیدنی زندگی این شهید بزرگوار از زبان مادر محترم ایشان.

2. دو کلیپ تصویری، که یکی از آنها صحبت های شهید غفاری نژاد قبل از شهادتش می باشد.

3. تعدادی تصاویر خاطرانگیز از شهید غفاری نژاد.

از ساعت 9 صبح شروع به شماره گیری کردم و شنیدم “مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد” و این تا ظهر ادامه داشت. برنامه با این تأخیر به هم ریخت. با خود قرار گذاشته بودم ساعاتی از روز که گذشت و با توجه به روزه از خواب که بیدار شدند تماس بگیرم و وقت صحبت را تعیین کنم. راه دیگری هم برای ارتباط از طریق دیگری نداشتم. نزدیکی های ظهر با ناامیدی دکمه تکرار را زدم صدایی صمیمی آن سوی ارتباط بی سیمی جواب داد: “در حرم مطهّر حضرت رضایم، نماز ظهر را می خوانم و بعد از ظهر هماهنگ می کنیم”. و ما مشتاق و بی تاب که خدا برایمان چه در نظر خواهد گرفت.

 ساعت 4 بعداز ظهر قرار هماهنگ شد و ایشان با رویی خوش ما را پذیرا شدند و من که مایل بودم در رابطه با شهید بیشتر بدانم در بدو ورود به کتاب های نامنظّم روی کاناپه رنگ و رو رفته نگاهی انداختم. کتاب جیبی “زندگی به سبک روح ا… برش های از سیره خانوادگی روح ا…” که هنوز تازه بسته شده بود جواب زیادی به پاسخ های مطرح نشده من می داد. چند لحظه بعد آرام در کنار عکس شهید نشست و ضمن تعارفات معمول اعلام کرد “در خدمتیم” و ما غیرمعمول شروع کردیم:

ـ حاج خانم! در شهادت تنها پسرتان پدرش را برای جابه جا نکردنش مقصّر نمی دانید؟ اصلاً آیا هیچ گاه این انتقال را نخواستید؟

از سؤال یکه ای خورد. مختصر جابه جا شد و گفت:

اصلاً حاجی را سرزنش نمی کنم. ما با حاجی 8 سال در جنگ بودین و اصلاً اعتقادی به این مطلب ندارم. شهید در کودکی عکس را در پسوه ایرانشهر انداخته بود در حالی که اسلحه کلاشینکفی را به گردن انداخته بود به حدی که گردنش کج شده و عکس موجود است. من و پدرش رزمنده بودیم و او می گفت که به پدر و مادرم افتخار می کنم و در چنین حالتی نمی تواند این انتقاد، ناراحتی و سرزنش مطرح باشد.

از خودم خجالت می کشم که چرا سؤال را این چنین مطرح کردم ولیکن به خود می گویم حتی سرزنش و انتقاد نیز می توانسته طبیعی باشد. پس خودکارم را زمین می گذارم و سؤالم را چنین کامل می کنم:

ـ آیا هیچگاه رزمنده بودن شما و پدرش، جانبازی ایشان و خدمات سردار غفاری نمی توانست دلیلی برای جلوگیری از فعالیت های نظامی ایشان شود؟

و بلافاصله نگاهی به چهره ایشان انداختم تا زودتر از زبان رخساره جوابم را بگیرم. چیزی نگفت و منتظر پاسخ کلامی ایشان ماندم تا شنیدم:

خود شهید می خواست. او به تکامل رسیده بود. هفته ای یکبار با لباس بلوچی می آمد تا نفهمند پسر حاجی است، و همواره خود را مثل دیگران میدید. ما از زاهدان آمدیم و او ماند و وارد عملیات شد.

هیچگاه نگفت کجا کار می کند و بعد شهادت او فهمیدم. چندین بار میگفت در مشهد و تهران خبری نیست و شهادت آنجا نیست و شهادت اینجاست حتی بعد از شهادت هم فکر نکردم که  بهتر بود جلویش را می گرفتم. اینقدر مطیع پدر و مادر بود که اگر در حال خوردن غذایی بود و می گفتیم نخور همانجا قاشق را می گذاشت و نمی خورد. همواره می گفت من نوکر شما هستم و سر و دست و صورت ما و پدرش را بوسه باران می کرد. تقاضای مکرر او از من دعا برای شهادتش بود و من می گفتم انشاا… به کمال برسی در حالی که نمی دانستم این کمال چیست!

تا بعد از شهادتش به هنگام عزیمت به کربلای معلا در مرز مهران زیر عکس بزگی از حضرت امام (ره) دیدم که نوشته بود: “شهادت کمال انسان است” و من تازه فهمیدم چه دعایی کردم.

با مرور مختصر پاسخ ها در ذهن، یافتم مسیر توسط شهید واضح و مبرهن شد. اندیشیدم که این شهید باید از خطرات و مشکلات گوناگونی عبور کرده، سالم مانده باشد تا به شهادت برسد. همین سؤال را از مادر شهید می پرسم. لبخندی بر لبانش می نشیند. به  عکس شهید نگاهی می اندازد و چنین می گوید:

تولدش همزمان با حادثه کشتار حجاج ایرانی در مکه بود و همان سال پدرش به حج مشرف شده بود، من به لحاظ بیماری به دکتر رفتم و با سه تشخیص مختلف سه داروی متفاوت دادند و نهایتاً با این تشخیص اشتباه و استفاده از این داروها می گفتند: بچه ناقص متولد خواهد شد. دکتر متخصصی هم بود که به خاطر حجابمان بد هم برخورد کرد و دلمان را شکست. همان شب به حضرت امام حسین (علیه السلام) متوسل شدم و گفتم بچه را سالم می خواهم تا برای شما باشد و او سرحال و خوب بدنیا آمد.

در کلاس چهارم دبستان در مدرسه شهید کلاهدوز درس می خواند. روزی از مدرسه آمد و گفت: سرم درد می کند. گفتم چرا؟ گفت بچه های در بزرگ آهنی مدرسه را سهواً به سرم زده اند. با بی تفاوتی گذشتم و او دو سه روزی سرگیجه داشت تا بالاخره روز سوم یا چهارم بود که او را به بیمارستان بقیة الله بردیم که آنجا مثل یک تکه گوشت افتاد و تنها زبانش کار می کرد. به طور کلی فلج شد. دکترها و متخصص های مختلفی آمدند و یک هفته بدون هیچ تشخصی فقط آزمایش گرفتند و هیچ دارویی تجویز نکردند و تنها مایع نخایی گرفتند. دقیقاٌ صبح پنج شنبه ای بود و در حالی که من پایین تخت روی زمین دراز کشیده بودم، بلند شده بود، نرده های تخت را کنار زده بود، دست و صورت خود را شسته بود و تمام برق ها را روشن کرده بود. متعجب و بهت زده شده بودم گفت زنگ بزن به بابا تا برویم به مشهد. گفتم بابا باید مرخصی بگیرد و هماهنگ کند. گفت: اگر نتوانست بیاید من و شما برویم. گفتم: چرا؟ گفت: امام رضا من را شفا داد. در همانجا با دستخط کلاس چهارمی خود نوشت: الله، محمّد، علی، فاطمه، حسن، حسین و حسین غفاری مجرویی (مجروحی) که خوب شد. و این دستخط هنوز هم موجود هست. وقتی پدرش آمد، به سوی پدرش دوید و بغلش کرد.

ـ اختلاط اشک و لبخند مادر شهید صحنه ی روحانی پدید آورده بود. صحنه ای که فقط توسط عرشیان قابل وصف و ضبط است و من مردد که چه کنم؟ با این خیال که شاید مادر را با خاطرات شیطنت های فرزندش بکشم مفید باشد سؤال کردم. اشک در حلقه چشم و لبخند بر لب ادامه داد:

ـ هیچ شیطنت و نافرمانیی نداشت حتی روزی پسر یکی از همسایه ها سر حسین را شکسته بود که به ما نمی گفت کی بوده و وقتی اصرار کردم گفت: کار دوستم علی اکبر بود ولی به مادرش نگویید که دعوایش می کند.

آن زمان کلاس چهارم دبستان بود. بین من و او لفظ “حسین جان” مثل یک رمز شده بود. تا می گفتم، می گفت: چشم مادر. فهمیدم الان باید نان بخرم، آشغال ها را ببرم، از انباری … بیاورم. هیچگاه من را اذیت نکرد. خواهرانش را هم همینطور. از مدرسه تا خانه را با دوستان مسابقه می داد، پیاده می رفت و می آمد تا پول توجیبیش را جمع کند و پنج شنبه ها در مدرسه زیارت عاشورا بگیرد. به پدرش می گفتم نکند از درس بیفتد و پدرش می گفت: نه بگذار همین راه را برود. بعد از ازدواج همسرش می گفت: هر شب که به خانه می آمد وضو می گرفت و مقابل عکس بزرگی از بین الحرمین کربلا زیارت عاشورا می خواند و سجده شکر می کرد و در جواب سؤال همسرش می گفت مادرم گفته زیاد سجده شکر کن.

او مطالب را خیلی زود می گرفت.

ـ دیگر به بیان ویژگی های شهید به جای شیطنت ها (پس از اصرار پاسخ) رضا داده بودم و مادر ادامه داد:

علاقه خاصی به اهل بیت (علیهم السلام) داشت. خودش مداحی می کرد و روضه می خواند. هیئتی راه اندازی کرده بود و زیارت عاشورا و سینه زنی داشتند.

توسل هایی داشتند که بعضاً من در آنها مانده بودم. همواره با دوستان در کنار مزار شهدای گمنام بود. می خواست بنشیند. و می گفت:

بسم الله الرحمن الرحیم باذن الله و باذن علی بن موسی الرضا (علیه السلام).

توجه خاصی به فقرا داشت و در رابطه با کمک به فقرا و محرومین با خواهرانش زیاد صحبت می کرد و از آنچه می دید می گفت و خواهرانش گریه می کردند. از حقوقش همواره مبلغی را انفاق می کرد. بعد از شهادتش در وسایلش کیسه پلاستیکی محتوی مقداری پول پیدا شده بود که روی آن نوشته بود “جهزیه عروس”.

در مدرسه آرام و حرف شنو بود. هیچگاه ادعا نمی کرد که پدر و مادرش کیست بلکه می گفت من هم مثل همه هستم.

به اهل بیت (علیهم السلام) و مخصوصاً حضرت رضا (علیه السلام) ارادت و علاقه خاصی داشت. مهریه همسرش را هشت نیم سکه به نیت امام رضا (علیه السلام) قرار داده بود.

در کودکی به مدرسه ای که مدیر آن بودم او را می بردم و با بیت المال آشنا شد و در هر کجا که می خواست چیزی را بردارد یا استفاده کند با همان لحن کودکانه سؤال می کرد که “مادر این بیت المال است؟”

حسین هیچگاه راه خلافی نرفت. توصیه مرا به خواهرانش می کرد. هفته ای یک مرتبه  با تمام اقوام تماس تلفنی می گرفت و قبل از شهادت یک سفر به شمال رفت و از اقوام سرکشی کرد و مانند یک فاتح، قلب همه ی اقوام شمال را فتح کرد. و شهادت او تأثیر عجیبی روی جوانان فامیل گذاشت.

ـ مادر سعی کرد با فرو بردن آب، گلوی خشک شده ی ناشی از روزه روز سیزدهم ماه مبارک رمضان را برای تداوم صحبت تر سازد و ادامه داد:

او از کودکی حالت بزرگمنشی داشت. از هشت سالگی روزه می گرفت و به همراه خواهرانش نماز می خواند. به خیلی از مسائلی که من نمی دانم یقین داشت. وقتی روضه می خواند خود با تمام وجود اشک می ریخت. کربلا را ندید ولی همواره مجسم می کرد. می گفتم: بیا من، شما و همسرت به کربلا بروید. می گفت شما خانومم را ببر من خودم تنها می روم. توسط پدر پشت سر آیت الله بهجت (ره) نماز می خواند و با شاگردان شیخ رجبعلی خیاط مرتبط شده بود و به این ارتباط ادامه داد. زیارت امام زاده شاه عبدالعظیم را ترک نمی کرد. خدا تاج کرامت را بر سر ما گذاشت و خواست خدا برای ما بود.

ـ سؤالات بیشماری در ذهنم ردیف می شود. فکر شهید همه ذهنم را پر کرد و به این که به لحظات مغرب نزدیک می شویم می اندیشیدم و اینکه مادر را باید برای فراهم سازی مقدمات افطارش آزاد بگذاریم. حیفم می آید و سؤالات را مرور می کنم و به آخرین آن می رسم.

ـ به عنوان مادر شهید تنها پسر خانواده یک سردار در سال های پس از جنگ با گروه های زیر چه صحبتی دارید.

1. مقام معظم رهبری: شهید علاقه ای به مقام معظم رهبری داشت. همواره می گفت حضرت آقا، یا مقام معظم رهبری یا مقام عظمای ولایت. هیچگاه نشنیدیم بگوید رهبری یا رهبر انقلاب. با تمام وجود عاشق رهبر بود و در وصیتنامه خویش از عبارت «روحی فداه» درباره ایشان یاد می کند و در آخرین سطر وصیت نامه می نویسد: «سلام مرا به رهبر عزیزم آیت الله خامنه ای روحی فداه برسانید» که خواهرانش در دیدار آقا در قم تنها توانستند وصیتنامه شهید را از طریق جناب آقای رحیمیان برای مقام معظم رهبری بفرستند.

2. مردم: روز تشییع جنازه که حدود ساعت 12 به فرودگاه رسیدند ما به فرودگاه رفتیم. جنازه که روی دستان مردم قرار گرفت من در دریای مواج مردم گم شدم و این تسکینی بود که به حضرت زینب (سلام الله علیها) اقتدا نمایم و بگویم که اگر مرید ایشان هستم باید این را ثابت کنم. با زحمت مردم و دست اندرکاران تشییعی درخور شد و من از مردم متشکرم.

3. مسئولین: این انقلاب با خون شهیدان آبیاری شده و نباید راحت از دست برود و باید نگهداری شود. این انقلاب آرزوی تمام اولیا و انبیاء بوده و بر همگان واجب است با تمام توان حفظ شود. ما بهترین جوان ها را در جنگ و… برای این انقلاب داده ایم. شهید در یک مراسم مداحی خود که (ضبط است) می گوید «که وقتی نام شهید را می آوریم به ما می خندند و ما را می بینند». مسئولین بدانند هنوز خیلی از خانواده ها منتظر فرزندان یا جنازه یا نشانه ای از آنها هستند. بسیاری از پدران و مادران از دنیا رفتند مسئولین به اینها بیندیشند و حمایت کنند تا به راحتی همه چیز را از دست ندهیم.

4. همرزمان شهید: آنها باید راه را ادامه بدهند. انشاالله سلامت باشند. سر خاک حسین می آیند و می گویند دعا کنید ما هم شهید شویم. می گویم شما باید یار امام زمان (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) باشید و یاران آن حضرت از هر نظر (علمی، مذهبی، فناآوری و…) باید مجهز باشند. من دعاگوی آنها هستم.

5. و در آخر شهید حسین غفاری: وقتی در بیمارستان امام رضا (علیه السلام) بالای سر حسین رفتم خجالت کشیدم او را ببوسم. گفتم خودم حسین را برای ائمه و امام حسین (علیهم السلام) خواستم. همه می روند و بهترین رفتن شهادت است.

حسین جان همواره می گفتی که دعا کنیم شهید شوی و حال تو دعا کن ما شهید شویم و عاقبتمان با شهادت ختم به خیر شود.

        ما و مجنون با هم رفتیم در دشت بلا        او به منزل رسید و ما هنوز آواره ایم

                                                                                                                                                                                      روحش شاد و یادش گرامی و راهش پر رهرو باد[1]

کلیپ های تصویری: