قطب راوندی در کتاب «خرائج» روایت نموده:

هنگامی که امام حسین (علیه السّلام) متولد شد، خداوند متعال به جبرئیل دستور داد که با گروهی از فرشتگان بر زمین فرود آمده و ولادت او را از طرف حضرت حق به حضرت محمد (صلّی الله علیه و آله) تبریک و تهنیت گویند.

جبرئیل با گروهی از فرشتگان بر زمین فرود آمدند، در این بین به جزیره ای برخوردند، در آن جزیره فرشته ای به نام «فطرس» بود، خداوند متعال او را برای انجام کاری مأمور کرده بود؛ ولی او در مأموریتش کوتاهی کرده و بدین وسیله، بالش شکسته بود و او را در آن جزیره انداخته بودند. او در آنجا مدت هفتصد سال به عبادت خدا مشغول بود. وقتی «فطرس» جبرئیل را دید گفت: کجا می روید؟

گفت: به حضور محمّد (صلّی الله علیه و آله).

گفت: احْمِلْنِي مَعَكَ لَعَلَّهُ يَدْعُو لِي‏؛ مرا هم با خود ببر شاید آن حضرت برای من دعا کند.

جبرئیل پذیرفت، او نیز به همراه جبرئیل به حضور پیامبر خدا (صلّی الله علیه و آله) شتافتند، وقتی شرفیاب حضور حضرتش شدند، جبرئیل جریان «فطرس» را به پیامبر (صلّی الله علیه و آله) رساند.

پیامبر خدا (صلّی الله علیه و آله) فرمود: قُلْ يَتَمَسَّحُ بِهَذَا الْمَوْلُود جَنَاحَه‏؛ به او بگو: بالش را به گهواره ی آن مولود بمالد.

فطرس بال خود را به گهواره ی امام حسین (علیه السلام) مالید و خداوند مهربان فوری بالش را به او برگردانید، آنگاه فطرس به همراه جبرئیل به سوی آسمان پرواز کرد، او در میان فرشتگان، آزاد شده ی امام حسین (علیه السلام) نامیده شد.[1]