در دهه ی محرمی گاهی با خودم فکر می کردم که اگر ما در آن روزگار بودیم در جانب کدام سپاه بودیم؟

آیا در سپاه حضرت أباعبدالله (علیه السّلام) بودیم یا سپاه یزیدیان؟

همه ما در عزاداری ها می گوییم «يا لَيتَنى كنتُ مَعكُم فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً» امّا واقعاً آیا اگر در آن زمان بودیم به این شعار خود جامه عمل می پوشاندیم؟!

همینطور که در حال فکر بودم به خودم گفتم: آیا الان هم می شود آن جنگ و معرکه کفر و اسلام را تصور کرد. متوجه شدم در زمان ما قابل تصور است. اینگونه به ذهنم رسید که ما هر چه در عمل و رفتارمان مطابق گفتار و رفتار اهل بیت (علیهم السّلام) رفتار کنیم به آنها نزدیک تر و در سپاه آنها هستیم و هر قدمی که به سوی نافرمانی آنها برداریم خود را به سپاه یزیدیان  نزدیک تر می کنیم.

بنابراین فکر نمی کنم خیلی کار سختی باشد برای اینکه بتوانیم موقعیت خود را در زمان امام حسین (علیه السّلام) پیدا کنیم.

در همین زمان که به سر می بریم برای اینکه بدانیم آیا در سپاه امام زمان (عجّل الله تعالی فرجه الشّریف) هستیم به خودمان بیایم و ببینیم چقدر به حرف حضرت عمل کرده ایم؟

چقدر ایشان از ما راضی هستند؟

مگر نمی دانیم طبق روایات متعدد در طول هفته چندین بار پرونده اعمالمان به دست حضرت می رسد.

آیا به تمام تکالیف شرعی و دینی خود عمل کرده ایم؟!

به نظرم بهترین راه برای اینکه بتوانیم کجروی های خود را جبران کنیم «خود شناسی» است. طبق روایات «محاسبه نفس» در طول روز برای خودشناسی بسیار مؤثر است و سبب می شود اشتباهاتی که در روز مرتکب می شویم به مرور زمان تقلیل یابد.

انشاالله در اعمال و رفتارمان فقط  رضایت خداوند متعال و اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) را در نظر داشته باشیم.